وقتی که رفتی بی کسی را تازه فهمیدم

با رفتنت دلواپسی را تازه فهمیدم

بغضی غریب از جنس باران در گلویم ماند

ابری سترون قله های عشق را پوشاند

باد خزان پیچید و دست یاس پر پر شد

من ماندم و یک آسمان فانوس دلتنگی

خسته ام از حبس و دیوارو قفس

خسته ام از حجم سنگین نفس

خسته ام از ابر و باران و غبار

از طلوع و از غروب این دیار

خسته ام از دیدن هر منظره

از طبیعت اندرون پنجره

خسته ام از رفت و آمدهای دور

از کویر و دشت و صحرا و عبور

خسته ام از های و هوی بچه ها

خسته ام از ظلمت این کوچه ها

خسته ام از خستگی و سادگی

هنگام بارش باران بشنوي

دعا كردم قبل از خوابيدنم

پيش ازآنكه باران

تمام شود بيايي ومثل هميشه بهار وعده گاهمان شود و ياسها نظاره گر عشقمان

ولي افسوس دير آمدي

باران تمام شد و من مانده ام ...

 به خود زین رنج بیزارم که با این خلق مانوسم

                                                               به خود زین درد می پیچم که دور از یار می مانم

خودت را دوست داشته باش تا به به دیگران فرصت دوست داشتن بدهی

برای عشق هیچ گاه دیر نیست؛پس نگران گذران عمر نباش

عشق در بستر زمان شکل میگیرد.پس صبور باش

تا نگردی گمشده خود را نمی یابی و اگر هم بیایی قدر آن را نمی دانی.پس هیچ گاه از جستجو بازنایست

گمشده واقعی توِِ؛تو را آنطور که هستی دوست می دارد نه آنطور که خود می پسندی

یک دسته آنهایی که به درد لای جرز نمی خورند.

بگذریم از آنهایی که آدم نیستند.

میدونی فاصله بین انگشت ها واسه چیه؟

واسه اینه که یه نفر دیگه با انگشت هاش این جای خالی رو پر کنه

پس بدنبال دستی باش که تا ابد بتونه دستت و بگیره.

۴ـ دوست خوب سخت بدست می آید سخت از دست می رود ولی هر گز فراموش نمی شود.

 ۵ - عشق مثل یک ساعت شنی می ماند همزمان که قلب را پر میکند مغز را خالی میکند .

خسته ام؛ انگار صد سال پياده راه آمده ام.انگار صدسلسله كوه را روي شانه هاي نحيفم حمل كرده ام.انگار هزار سال پلك بر هم نگذاشته ام.

خسته ام؛آنقدر خسته كه نام خود را هم فراموش كرده ام و هيچ يادم نيست كه اولين بار كدام گل را بوييده ام.من شكل سنجاقكي را كه در كوچه كودكي بوسيده ام؛از ياد برده ام.خسته ام؛انگار اين جاده هاي سرد خاكي تمام شدني نيست.از دست زمين وآسمان دلگيرم و از درختاني كه بي من سبز شده اند؛ گلايه مندم.

خسته ام؛اما نه آنقدر كه نتوانم تو را دوست داشته باشم واز كنار نفسهاي گرمت بي اعتنا بگذرم.

اگر شوق رسيدن به دستهايت نبود؛هيچ گاه آغوشم را نمي گشودم واگر صداي گوشنواز تو نبود؛از گوشه تنهايي بيرون نمي آمدم.

اگر شوق ديدن چشمهايت نبود؛هيچ گاه پلكهايم را بيدار نمي كردم و اگر نسيم حرفهايت نمي وزيد؛معناي جهان را نمي فهميدم.خسته ام؛اما نه آنقدر كه نتوانم هر روز بر با شكوه ترين قله زندگي بايستم و همراه با ستاره ها و خورشيد به تو سلام كنم.

در کهکشان زیبای سر نوشت بدنبال جای پای خویش می گردم

زمان می گذرد. آهسته و بی خیال

گویی در این دنیای فانی هیچ اتفاقی نیفتاده است.

بی خبر از ناکامی ها؛ بی وفایی ها و دوستی ها

زمانی احساس کردم فقیرترین آدم در عالم هستی هستم.

آن زمان بود که تو را ازدست دادم. می خواستم برای از دست دادنت قطره ای اشک بریزم

ولی افسوس که اشکهایم را برای بدست آوردنت ریخته بودم.

نگاه به آينه هم نكردي كه ببيني منم دارم قربوني غرور تو ميشم ...

آره به خاطر تو مي نويسم

سنگيني مي كرد كوتاه ترين ديواري كه براي خراب كردن پيدا مي كردي

دیوار آه ...

    به روی ناکسان پست من هرگز نمی خندم 

                                                             اگر عمری بود باقی به ناکس دل نمی بندم